Culturele Kring 'Adriaen Poirters'
dinsdag 31 oktober

Artiest: Drs.Tijn Vaes ism Rutger de Ronde

Aanvang: 20:00 uur

Genre: Lezing

Locatie: Tiliander -


Neem voor kaarten contact op met Tiliander
T. 013-5217220
E. info@tiliander.com

Drs. Tijn Vaes

Kunsthistoricus en docent aan het Fontys Conservatorium en de Academie van Tilburg, Fontys Hogeschool Tilburg

i.s.m. Rutger de Ronde die muziek van Schubert (1797-1828) zal spelen waaronder de Wanderer Phantasie

 

DE WANDERER ALS MENSTYPE

____________________________________________________________

 

De Wanderer toont een menstype dat tijdens de Romantiek tot de verbeelding sprak. Hij trok als voetreiziger over bergen en door dalen, van plaats naar plaats, hij dwaalde, zwierf; zijn bestemming was hem niet altijd even duidelijk. Bewoners uit het dal meden hem het liefst; hij was een vreemdeling, afkomstig van gene zijde van de berg. Hij was voor hen een ongrijpbaar sujet. In poëmen en vertellingen ten tijde van de Romantiek, maar ook in muzikale fantasieën en liedcycli, hebben tochten vaak een symbolische en metaforische betekenis. Deze duiden op de ontmoeting van de wandelaar met de wereld, een wereld die betrekking heeft op zowel het stoffelijke als het niet-stoffelijke. Een wereld die symbool staat voor veranderingen welke zich gaandeweg in het innerlijk van de wandelaar voltrekken. Veranderingen als metafoor voor de reis die hij aflegt tijdens het leven. Etymologisch gezien houden ‘wandelen’ (of (rond)dwalen) en ‘(zich) veranderen’ verband met elkaar.In de verte ligt een wens of een omstandigheid verborgen: bijvoorbeeld het verlangen naar een geliefde of de vervulling van de levenstocht, samengebald in het beroemde Duitse gezegde ‘Dort wo ich nicht bin, dort ist das Glück’. In poëzie en proza eindigt de levenstocht veelal met de dood of in een hiernamaals. In het schilderij van Caspar David Friedrich ( 1774-1840) Wanderer über dem Nebelmeer uit ca. 1818 kijkt de Wanderer in de verte. Hij wordt vaak beschouwd als de personificatie van het menselijke verlangen naar de verte, of zoals het heet in de taal van Friedrich, die Ferne. Tijdgenoten, onder wie de schilderende arts en vriend van Friedrich, Carl Gustav Carus ( 1789-1869), waren evenals Friedrich geobsedeerd door die geheimzinnige en ongrijpbare Wanderer, die altijd maar weer stappen zette in de richting van de verte. Welke verte? De 19de-eeuwse schilderkunst, literatuur en muziek hebben gepoogd op deze vraag een antwoord te geven.